به رفتنت مي انديشم به رفتني كه دلم را شكست و قلبم را براي هميشه مهمان غم و اندوه نمود، به پروازت مي انديشم به پرواز بي صدا و خاموشت...!

چه سبكبال و آرام پر گشودي اي پرستوي كوچك من،  چگونه دلتنگي هاي مرا نديدي و كوچ كردي؟ بگو در كدامين بهار به انتظار آمدنت بنشينم كه رفتنت را هنوز باور نكرده ام و...

و امشب مي خواهم از دلتنگي هايم برايت بگويم ، اين اولين باري نيست كه قلبم بر قلمم چيره مي شود و از جدايي ها شكايت مي كنم ، از چشم انتظاري خالصانه ام و از بد عهدي ايام!

مي نويسم آنچه را كه در دلم است و سپيدي كاغذ را مانند روزگارم سياه مي كند اما بگذار اين حديث هم نا تمام بماند و تو را به خاطره هايم بسپارم تا رسم خوشايند زندگي را و لحظات شيرين با تو بودن را هرگز فراموش نكنم...!

 شیشه ای می شکند ... یک نفر می پرسد...چرا شیشه

 شکست؟  مادری میگوید...شاید این رفع بلاست یک نفر زمزمه

کرد...باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد، شیشه ی

 پنجره را زود شکست. کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی

مغرورشکست، عابری خنده کنان می آمد... تکه ای از آن را بر می

 داشت... مرحمی بر دل تنگم می شد... اما امشب دیدم... هیچ

 کس هیچ نگفت، قصه ام را نشنید... از خودم می پرسم آیا ارزش

 قلب من از شیشه ی یک پنجره هم کمتر بود؟؟؟

  چرااااااااااااا؟؟؟؟!!!

چرا هر چه بیشتر به دنبالت می گردم کمتر تو را می یابم؟ ای کاش ترا ندیده بودم. ای کاش تو مبارز نبودی. ای کاش من همسر تو بودم تا شب ها که خسته از بیرون به خانه می آمدی، سرت را بر سینه من می گذاشتی و همه آن چه را در روز کرده بودی، شنیده بودی، گفته بودی، یا آرزو کرده بودی، برایم بازگو می کردی. ای کاش لب هایت را کنار گوشم می گذاشتی و از حرف های دلت برایم نجوا می کردی و من می شنیدم و موهای  ترا نوازش می کردم  و از آن چه آرزو داشتم برایت می گفتم. آرزویی که همه اش خودت بودی. آن چه داشتم تو بودی و آنچه باز می خواستم تو بودی<<<<

 اینم عکس من و  محسن شیرزاد آهنگ سازم